I'm never say is TRUTH

ณ เวลานี้

รู้สึกเหมือนกระดาษลอยน้ำ

ไหลไปเรื่อยๆและเริ่มเปื่อยไปในที่สุด

ถ้าไม่เข้าก็ไม่ต้องคิดมาก

เพราะเราก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน

................

................................

รู้สึกว่า

ทำไมช่วงนี้อะไรที่ดูว่าเริ่มเข้าที่

ก็กลับมามีปัญหาอีกแล้ว

เริ่มจากเรื่องเล็กๆน้อยๆ

จนเริ่มรามปรามไปใหญ่

ไอ้ใหญ่โตเนี่ยยังไม่เกิดหรอก

แต่ความรู้สึกบอกว่า

มันจะมาเร็วๆนี้แหละ

นั้นสิ...ตอนนี้ก็ได้แต่ทำใจ

และรอรับมือกับมัน

..................

..............................

เมื่อวานล้างเล็บ

แล้วไปขอยืมน้ำยาล้างเล็บป้ามา

เพราะที่ซื้อจากตลาดเราแพ้

แล้วตอนนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า

ตอนม.6เราเคยแอบกินน้ำยาล้างเล็บ

ด้วยเหตุเดียวเลยคือ...

มันเป็นกลิ่นผลไม้เลยอยากรู้ว่ามันจะอร่อยไหม

แต่ก็ลองกินไปรสชาติแย่มาก ฮ่าๆๆ

นั้นสินะพอมานึกแล้ว

เราไม่กลัวตายมาตั้งนานแล้วนี้

ทำเรื่องบ้าๆมาตลอดเลย

แม้กระทั้งตอนนี้ก็ยังคงทำ

จำได้ว่าตอนม.ปลายมีอยู่วัน

นั่งอยู่บนรถ

แล้วคิดว่าถ้าตายตอนนี้จะทำยังไง

จะเจ็บไหม จะไปอยู่ไหน

จะน่ากลัวรึเปล่า

กลัวมากนั่งคิดอยู่อย่างนั้น

จนแว่บนึกในความคิดว่า

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆแล้วทำไมเหรอ

กลัวเหรอไม่อะไรน่ากลัวกว่าตอนมีชีวิตแล้วมั้ง

ความตายคงไม่น่ากลัวหรอก

ตั้งแต่ตอนนั้น

ก้เลยรู้สึกความกลัวตายลดลง

จนคิดว่าสักวันคงตายเพราะตัวเองเนี่ยแหละ

................

...............................

คิดว่าบอกกะเพื่อนไปสองสามคนแล้วมั้งว่า

ถ้าวันนึงพวกแกอยากฆ่าเค้า

ฆ่าได้เลยนะ

ไม่ต้องกลัว

เค้าไม่โกรธ ไม่แค้นด้วย

แต่ขออย่างนึงนะว่า

ก่อนจะฆ่าเค้าช่วยบอกเหตุผลที่ทำ

ไม่ว่าจะเกลียดแกว่ะ ก็แค่อยากฆ่า

อะไรก็ได้บอกมาเลยเอาจากใจจริงนะ

แล้วจะยอมยืนเฉยๆให้ฆ่าเลย

ไม่เสียดายหรอกชีวิตนี้

ถ้าอยากได้จะยกให้

ถ้าอะไรให้ได้จะทำให้ทุกอย่าง

อยากให้เพื่อนทุกคนมีความสุข

...............

.............................

คำว่า"เพื่อน"ของเรา

มันยิ่งใหญ่มาก

แต่ก่อนเราแทบไม่มีเพื่อน

มีก้เฉพาะในรั้วโรงเรียน

พอออกมาก็อยู่คนเดียว

ชินชากับคำว่า กินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว

เรียนคนเดียว ทำงานคนเดียว

ตอนช่วงม.ต้นจำได้ว่าได้ดูหนังทุกเรื่องที่เข้าโรง

ไปดูคนเดียวทุกวันเสาร์

เพราะต้องไปเรียนพิเศษคนเดียว

แล้วก็ต้องไปนั่งกินข้าวคนเดียว

จนตอนนั้นจำได้ว่าแม่บอกว่า

มึงบ้ารึเปล่าไปกินข้าวคนเดียว เดินเที่ยวคนเดียวก็ได้

เราก็ทำไมละปกติออก

ตอนนั้นเราไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอก

ก็คิดว่าการทำแบบนี้มันก็ปกตินี้

เพราะทำมาตลอด

จนมาม.ปลายถึงรู้ว่าคนอื่นเค้าไม่ได้เป็นแบบนี่นี้

แต่มาม.ปลายเพื่อนก้เยอะขึ้น

รู้จักกับคำว่า"เพื่อน"มากขึ้น

จนบางครั้งคิดว่า"เราจะกลับมาอยู่คนเดียวได้ไหม?"

ช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนมีความสุขมากๆถึงบางครั้งจะมีปัญหากัน

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นคือความทรงจำที่ดี

ถึงมันจะมีเรื่องเจ็บปวด

แต่นั้นก็เป็นบทเรียนให้เรา

จนมาถึงตอนนี้ก็คิดว่า

คำว่าเลวร้ายที่สุดในชีวิตนะ

มันคงยังอีกยาวไกลกว่าเราจะเจอมัน

ที่เป็นตอนนี้ก็คงแค่เศษเสียวเท่านั้น

............

.........................

จากนี้ไปจะเป็นยังไงก็ไม่รู้

พรุ่งนี้อยู่ดีๆอาจจะเดินๆแล้วโดนรถชนตายก็ได้

เพราะเมื่อไม่นานมานี้

เพิ่งเจอมากับตัวเอง

วันนึงตอนที่เดินจะไปขึ้นรถตู้กลับบ้าน

กำลังเดินข้ามถนนซึ่งเป็นเลนทางเดียว

มาจากทางขวา

เราก็มองแต่รถขวา

แต่ตอนนั้นเองน้องก็มาดึงแขนขึ้นจากถนน

แค่ก้าวเดียวเท่านั้น

ก้าวเดียวจริงๆ

แล้วรถตู้ที่จอดอยู่ก็ถอยเฉียดหน้าไป

แบบว่าตอนนั้นอึ้งๆ

แต่ไม่มีท่าทีตกใจจนตัวเองยังแปลกใจเลยว่า

ทำไมเราไม่ตกใจนะ

คือแค่ก้าวเดียวจริงๆ

ก้าวของชีวิตเลย

ทำให้คิดว่าคนเราจะตายนะมันก็เพราะเรื่องง่ายๆ

แบบนี้แหละ

จะตายเมื่อไรก็ได้

ฉะนั้นความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอีกต่อไป

.............

...............................

ทุกคนที่เข้ามาอ่านคงแปลกใจ

ว่าไอ้นี้มาโหมดไหน

จะเศร้าเจียนตายหรือให้กำลังใจคนสิ้นหวัง

ตอบให้คือ...ไม่ใช่ทั้ง2อย่าง

เราไม่ได้เศร้าเจียนตาย และไม่ได้ให้กำลังใจใคร

เพราะสิ่งที่กคนคิดอยู่

ถือว่าเป็นสิทธิ์ของทุกคน

เราห้ามไม่ได้

แต่จนสุดท้ายก่อนที่จะตัดสินใจอะไร

ก็อยากให้คิดจนถึงที่สุด

มั่นใจกับสิ่งที่จะทำ

แล้วผลออกมาดีหรือเลวยังไง

อย่าโทษคนอื่น

เพราะทุกอย่างที่เกิดนั้นเราเลือกแล้ว

............

............................

อดีตที่เลวร้าย

ใช่ว่าจะต้องลืมมัน

เพราะมันเป็นสิ่งที่คอยย้ำ

เตือนความผิดพลาดในอดีต

ปัจจุบันที่เลวร้าย

ใช่ว่าจะต้องหนีมัน

เพราะมันคือบททดสอบ

เราในตอนนี้

อนาคตที่คาดเดาไม่ได้

ใช่ว่าเราจะต้องหยุดกับที่

เพื่อไม่อยากเจออนาคตที่ไม่รู้

เพราะอนาคตเป็นเส้นทางที่จะนำให้เรา

ไปเจอเรื่องที่ดีที่สุดก็ได้....ในสักวัน

+++++++++++++++++++++

ไม่มีป.ล.นะ

รักเพื่อนๆทุกคน

ไม่เจ็บแทนทั้งนั้น

เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็แล้วไป

เราอโหสิให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกคน